Gryfusiowi bardzo spodobała się Szopka Bożonarodzeniowa w Zagrodzie i postanowił sam skorzystać ze żłóbka pełnego siana. Sami zobaczcie jak dobrze się bawił 😀

Serdecznie zapraszamy wszystkich odwiedzających Dziką Zagrodę oraz tych, których jeszcze u nas nie było na Szopkę Bożonarodzeniową z żubrami. Szopka jest udostępniona dla odwiedzających od 16.12.2014 r. do 06.01.2015 r.

Pogoda podczas montażu Szopki nie była wymarzona, jednak żubry bacznie przyglądały się naszym poczynaniom 😉

W dniach 24-25.12.2014 r. oraz 01.01.2015 r. Dzika Zagroda będzie zamknięta. W  Drugi Dzień Świąt Bożego Narodzenia oraz pozostałe dni przerwy świątecznej serdecznie zapraszamy do odwiedzania żubrów w godz. 10:00-16:00.

Nadeszły mroźne dni. Przenikliwy wiatr hula po zagrodzie i świszczy między
budynkami. My otulamy się szalikami i zatapiamy w grubych kurtkach, żeby przetrwać ten trudny czas. Czy w takim razie naszym żubrom też jest zimno, jeżeli nie noszą czapek i nie chowają się do ciepłych pomieszczeń? Nie! Żubry to zwierzęta bardzo dobrze przystosowane do funkcjonowania nawet w ekstremalnie różnych temperaturach. Latem radzą sobie z męczącym upałem i palącym słońcem a zimą znoszą ujemne temperatury i bez trudu śpią na śniegu. Skóra żubrów jest bardzo gruba a futro składa się z dwóch rodzajów włosa: mocnych i długich włosów rdzeniowych oraz krótkiego puchu, chroniącego przed utratą ciepła. Wiosną żubry linieją i tracą gesty puch a na zimę znów rośnie im zimowe futerko. Dbamy również żeby nasze zwierzaki były odpowiednio nakarmione. Zimowym przysmakiem są zebrane jesienią żołędzie oraz buraki pastewne i niezmiennie pyszna marchewka. Zapraszamy do odwiedzin!!! 🙂

Opowiadaliśmy już Wam o wilkach, które wspólnie z żubrami żyją na terenie poligonu drawskiego. W ramach badania zależności między wilkami i żubrami założyliśmy kilka fotopułapek, dzięki czemu udało się nam zaobserwować wilczą watahę. Pierwszy z udokumentowanych filmów ukazuje nam dorosłego samca, który zwęszył jakąś ofiarę. Widać jak ostrożnie szuka tropów a jest przy tym bardzo dyskretny i czujny. Drugi film przedstawia kilka osobników, wśród których widoczny jest basior alfa, prawdopodobnie niewidzący na jedno oko. Po wstępnych oględzinach miejsca oznacza teren moczem i odchodzi, za nim podążają pozostałe wilki. W trzecim filmie uchwyciliśmy wilka, któremu kilka tygodni temu założyliśmy obrożę telemetryczną i ochrzciliśmy go imieniem Wrzos. Ogromnie cieszymy się widząc go w świetnej kondycji w towarzystwie wilczych braci.

Zdążyliście poznać już nasze żubry, ale Dzika Zagroda chciałaby się z Wami podzielić nowiną o innym, równie fascynującym gatunku. Wilk. Drapieżny ssak z rodziny psowatych to ginący przedstawiciel polskiej fauny, który podobnie jak żubr potrzebuje naszej pomocy do przetrwania. A jaki związek z wilkami ma Dzika Zgroda? Okazuje się, że całkiem duży. Jako opiekunowie żubrów zajęlismy się badaniem korelacji między stadem żubrów i watahą wilków, które występują na tym samym terenie. Po roku oczekiwań wreszcie udało się nam założyć obrożę telemetryczną na wilka z terenów Nadleśnictwa Drawsko. 24 października nad ranem w pułapkę żywołowną złapał się młody samiec, około półtoraroczny. Nasza reakcja była natychmiastowa. Zakładanie obroży przebiegło bardzo sprawnie i szybko, dlatego wilk nie był narażony na niepotrzebny stres. Po zakończonej akcji drapieżnik spokojnie odszedł do lasu i dołączył do swojej wilczej rodziny. Po kilku dniach zaczęliśmy dostawać pierwsze dane z nadajnika więc śmiało możemy uznać akcję za udaną. Czy wspomnieliśmy, że zwierzę było wyjątkowo piękne? 

Jesienny czas przyniósł nam chłodniejsze i krótsze dni. Zmiana czasu jest dla nas oczywista i z przyjemnością śpimy o godzinę dłużej, jednak dla naszych żubrów okazało się to sporym problemem. W żubrzym świecie zmiana czasu nie istnieje, dlatego tydzień temu, kiedy przestawiliśmy zegarki, nasze żubry się zbuntowały! W porze karmienia przyszły do swoich paśników po poranną strawę a zastały puste „talerze”. Po godzinie oczekiwania były już mocno poirytowane a kiedy wreszcie paśniki napełniły się owsem, zwierzaki obrażone odeszły na pastwisko i pół dnia nie zbliżały się do korytek.
Na szczęście humory szybko im przeszły i na drugi dzień znów ochoczo powitały nas przy paśnikach. Już wiedzą, że śniadanie podajemy o godzinę później. Całe szczęście, że żubry mają dla nas tyle cierpliwości.